ایران، خاستگاه دیرین ایرانیان

رونمایی کتاب «آریاییان، مردم کاشی، اَمَرد، پارس و دیگر ایرانیان»

(دانشنامۀ کاشان، جلد 3 و 4 [دفتر یکم و دوم] – 1382)

دکتر جهانشاه درخشانی (زادۀ ۴ اردیبهشت ۱۳۲۳ خورشیدی در تهران، درگذشت ۱ اردیبهشت ۱۳۹۰ خورشیدی در بُن آلمان) معمار، ایران‌شناس
و تاریخ‌پژوه ایرانی است. «دکتر درخشانى» رشتۀ معمارى و شهرسازى را تا کارشناسی ارشد در
دانشگاه اشتوتگارت آلمان خواند. ایشان بیش از بیست سال به پژوهش­هاى تاریخى و
زبانشناسى پرداختند و در این میان دکتراى خود را در رشته تاریخ خاور باستان از
دانشگاه دولتى ایروان گرفت. «دکتر درخشانى» کتاب­ها و نوشته­هایی در رشتۀ خاورشناسى
و به ویژه تاریخ کهن ایران نوشته­اند که واپسین این پژوهش­ها به زبان آلمانى سرانجام
گرفت، که بازگوکنندۀ کوچنده نبودن ایرانیان - به فلات ایران- است. در سال ۱۳۸۲ خورشیدی، کتاب «آریاییان، مردم کاشی،
اَمَرد، پارس و دیگر ایرانیان» را به زبان فارسی منتشر کرد؛ که تنها، ترجمۀ متن
آلمانی آن نیست و دارای افزوده­های تازه‌تری است. این استاد فرهیخته، در یکم اردیبشت­ماه
امسال و پس از گذراندن چند سال بیماری، در 67 سالگی، در آلمان دیده از جهان فروبست
و از میان ما رفت. بی­گمان این سوگ، آسیبی سخت برای دوستداران فرهنگ و تاریخ ایران
خواهد بود.

مهرداد معمارزاده طهران(م. ایران­مهر)

چکیدۀ این نوشتار را در پیوند زیر بخوانید:

http://kuroshebozorg.persianblog.ir/post/70

زندگی صحنۀ یکتای هنرمندیِ ماست/ هر کسی نغمۀ خود خوانَد و از صحنه رَوَد

صحنه پیوسته به جاست/ خُرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد

در این نوشتار می­خوانید:

-پیشگفتار؛

-ایرانیان از همان آغاز ساکن ایران بوده، و محتوای ژنتیکی آن­ها چندین هزار سال است
که دست­نخورده مانده؛

-بیش از 70 درصد محتوای ژنتیکی ایرانیان، به یک ریشۀ مشترک فراتر از ده هزار ساله برمی­گردد؛

-دسته­بندی انسان­ها به «نژاد»های گوناگون، در تحقیقات علمی کاربرد ندارد؛

-کوچ در فلات ایران، «شرقی- غربی» بوده نه «شمالی- جنوبی»؛

-با انگاره­های نژادپرستانه، آبروی ما ایرانیان را در جهان نبرید؛

-نظریه‌پردازانِ ناسیونال­سوسیالیسم، بهره‌گیری از عواطف ایرانیان را برای پیشبرد هدف­های خود سودمند می‌دیدند؛

-بُن­مایۀ اندیشه­های این پژوهشگر جوان، بسیار ایران­دوستانه­تر از کسانی است که اینک بر تبل نژادپرستی می­کوبند؛

-ما ایرانیان، فرزندان «ایرج پسر فریدون» هستیم؛

-امروزه ما را چه شده که، چنین شیفتۀ مُشتی بزچرانِ افسانه­ای در دشت­های شمالی آسیای میانه شده­ایم؛

-«کوچ» از درون به بیرون ایران بوده است؛

-در نامِ کشور و تبارمان، واژ «ی» همواره میان دو واژ «ا» و «ر» جای داشته است

-بومیانی با یک کتاب مقدس در بغل، و سرزمینی که اینک دیگر از آنِ اروپاییان بود؛

-اگر واژۀ «آریا» را در شاهنامه یافتید، آن را به ما هم نشان بدهید؛

-از نظر مارکرهای ژنتیک، چیزی به نام «نژاد آریایی» وجود ندارد؛

-اختلاط محتوای ژنتیکی ایرانیان با مهاجمان عرب، بسیاربسیار ناچیز بوده است؛

-سخن پایانی؛

چکیده:

ما ایرانیان، ایرانی هستیم نه آریایی

مهرداد معمارزاده طهران(م. ایران­مهر)

در این چند روزه که هر کس به گونه­ای در برابر گفتگوی دکتر «مازیار اشرفیان بُناب» دربارۀ آریایی نبودن تبار ایرانیان واکنش نشان داده است، بنده نیز سرگرم بررسی و پردازش این داده­ها بوده­ام تا مانند برخی دوستان، دچار پیش­داوری و برداشت­های سطحی از این پژوهش نشوم. اگرچه پیش­تر، دیدگاه­های خود در این باره را در چندین مقاله به آگاهی دوستان رسانده­ام.

پژوهش چند سال پیش دکتر اشرفیان که دربارۀ یکسانی تبار ایرانیان و نبود چیزی به نام «قومیت!» در میان ایشان، انجام شده بود، فریادهای همراه با خشم قوم­گرایان را برانگیخت. اینک نیز گفتگوی کنونی ایشان در همان راستاست. ازین رو بنده در این نوشتار کوشیده­ام تا در پشتیبانی از دیدگاه دکتر اشرفیان، بتوانم دیدگاه­های بزرگانی چون زنده­یاد دکتر جهانشاه درخشانی و هم­چنین گوشه­هایی از استوره­های کهن ایرانی در این زمینه را بازگو کنم.

*پیشگفتار: پژوهشی در سال 1385 در دانشگاه کمبریج انجام شد که نشان داد همۀ باشندگان کنونی فلات ایران، از دید تبار­(DNA)، همانند هم هستند و با دیگرانی چون ترکان(ترکستان شرقی) و عرب­ها­(جنوب­غربی فرات تا آن سوی بیابان نَفود)، نایکسانی ژنتیکی دارند. اینک هم، گروه پژوهشی به سرپرستی دکتر مازیار اشرفیان بناب در دانشگاه پورتس­موث­(Portsmouth)، به این باور دست یافته­اند که، ایرانیان با شاخه­ای از زیرگونۀ سفید پیوستگی دارند که از همان آغاز ساکن ایران بوده‌اند.­(همخوان با تاریخ استوره­ای ایران) این پژوهش که بخشی از پژوهش­های جهانی ژنتیک است، در دانشگاه کمبریج آغاز شده و اکنون در دانشگاه پورتس­موث به بار نشسته است.

هدف بی‌بی‌سی از گفتگو با «دکتر مازیار اشرفیان بُناب» چه بود؟

مهرداد ایران­مهر

می­خواهیم بدانیم بریتانیا چه هدفی از برگزاری گفتگویی که در آن دیدگاه کهنۀ «خاستگاه غیربومی و آسیای میانه­ایِ ایرانیان» به چالش کشیده شده بود، داشت(؟).

همین یکی دو سدۀ پیش بود که بریتانیا بر آن شد تا در دنبالۀ راه استعماری­اش در جهان، خطی پررنگ بر باورهای کهن و استوره­ای ایرانیان کشیده و ما را که همواره خویشتن را خداوندگاران دیرین این سرزمین می­دانستیم، میهمانانی تازه از گَرد راه رسیده، بنمایاند؛ که سرانجام هم استعمار توانست چنان کند تا ما ایرانیان باور کنیم، «آریایی»هایی هستیم که نزدیک به 4 هزار سال پیش، از جایی دیگر(سرزمین­های سرد شمالی!) به ایران آمده­ایم!

مهرداد ایران­مهر

چند صدهزار سال پیش، گونه­ای از «نخستی­ها» بر روی زمین جهش یافته و پا گرفتند. جانوران این خانواده، از راستۀ بزرگ پستانداران بوده و همگی آن­ها از ویژگی­های یکسانی برخوردارند. از آنگونه: دارا بودن شمار 46 فام­تن(کروموزوم) در هستۀ یاخته­های بدن، جای گرفتن شستِ دست روبروی 4 انگشت دیگر، دارا بودن 2 پستان در بخش بالایی قفسۀ سینه، جای گرفتن دو چشم در بخش جلویی جمجمه، دارا بودن مغز و مخچۀ بزرگتر از دیگر پستانداران و ... .(دیدگاه داروین، رُبایشی کودکانه از پژوهش­ها و نوشته­های «نَسَفی- دانشمند ایرانی» در چند سده پیش از خود بود، اگرچه که یافته­های نسفی نیز برداشت از دانش­های کهن ایرانی پیش از زمان وی به شمار می­آمده است).

به هر روی، بازماندگان آن گونۀ جهش یافته، امروزه «آدم» نامیده می­شوند. در زبان ایرانی کهن؛ اَ ایوا: نخست، یکم، اول، one – اَدَم: من(اندیشه)؛ اَ ایوا اَدَم(نخستین من، نخستین اندیشه): آدم: adam.

دکتر مازیار اشرفیان بناب*

بر پایۀ پژوهش­های «دکتر مازیار اشرفیان بُناب» پژوهشگر رشتۀ «ژنتیک پزشکی و جمعیتی» دانشگاه کمبریج، که با همراهی گروهی از برجسته­ترین دانشمندان این رشته انجام گرفته است؛ نشان داده شده، جمعیت­های ایرانی که امروزه به زبان‌های غیر از گروه ایرانی(هند و اروپایی) سخن می­گویند، به ویژه جمعیت ترک­زبان شدۀ شمال­غرب ایران، ریشۀ ژنتیکی یکسانی با ترک­زبانان ساکن در غرب ترکیه کنونی و یا اروپای شرقی(و نیز ترکستان شرقی) ندارند، بلکه «شاخص‌های تمایز ژنتیکی» آن­ها(مانند FSt) با سایر گروه‌های ساکن در فلات ایران نزدیک به صفر است، که نشانگر ریشۀ ژنتیکی یکپارچۀ مردم فلات ایران در دل تاریخ است.

دربارۀ کتاب «آریاییان، مردم کاشی، اَمَرد، پارس و دیگر ایرانیان».

امیرحسین رسائل- روزنامه شرق/ 1383

تاریخ روز به روز پیش مى­رود و ثبت مى­شود و دانش و توانایى بشر نمى­تواند حرکت تاریخى را برخلاف روال معمول کُند و یا بر سرعت آن بیفزاید. اما در این میان نظریه­اى منتشر مى­شود که تحولى عظیم در گذشتۀ تاریخى یک ملت ایجاد می­کند و مى­گوید نشانه­هایى وجود دارد که قدمت حضور ایرانیان به فراتر از هزارۀ سوم پیش از میلاد بازمى­گردد. نظریۀ رایج، این زمان را هزاره دوم پیش از میلاد مى­داند، ولى تحقیقات پانزده سالۀ دکتر جهانشاه درخشانى این باور رایج را نقض مى­کند. پانزده سال پژوهش براى اینکه باورى غلط از متون علمى و تاریخى زدوده و ثابت شود که ایرانی­ها مردمان سرزمین­هاى شمالى و مهاجر به فلات ایران نبودند، بلکه خاستگاه این مردم و تمدنشان از ابتدا خاک همین سرزمین بوده است. دشوارى گفتگو گاهى به طرف گفتگو بازنمى­گردد، که حاصل موضوع گفتگوست. پژوهشگرى بیش از یک دهه با تمرکز بر موضوعى خاص و بدیع در اثبات نظریه خود کوشیده و شما قرار است در زمانى کوتاه به کند و کاو در آن نظریه بپردازید. پایه و اساس اطلاعات شما هم متون و آرا و عقایدى است که رسالۀ جدید آن­ها را رد کرده است، بنابراین از شما کار چندانى برنمى­آید. پس بهتر آن است که راوى صادقى باشید.

بدانگاه که گامهای ناپاک مُشتی تازی برهنه و درنده خو بار دیگر برین خاک پاک نهاده شد. به روزگاری که دیگربار پژواک نامیمون آوای بیگانه از راه رسید. بدان هنگام که بار دیگر خواست جهانیان بر نابودی سرافرازی های فرزندان ایران نهاده شد...

این شما دلاوران بودید که جانتان را بر کف نهاده و به پاسداری از کیان میهن پرداختید.